Half augustus 2026 hebben we één van de mooiste fototripjes gemaakt, persoonlijk uit mijn carrière! De datum 12 augustus 2026 stond al jaren in de agenda en we hadden ook al een lijst potentiële locaties uitgezocht. De mooiste van allemaal: 'Ojo de Buey', ofwel het ossenoog in de regio Asturië. Een enorm gat dat gedurende miljoenen jaren is uitgesleten in de rotswand. En bovendien een plek waar de zonsverduistering precies overheen zou trekken. Dit is echter ook een gebied waar het vaak bewolkt is, dus je bent volledig afhankelijk van het weer.

Daags voorafgaand aan de zonsverduistering werd redelijk wat bewolking berekend boven het rotsgebergte. Toch leek het erop dat de meeste wolken laag in het dal bleven hangen onder een zogenaamde inversie. Dat is een warme luchtlaag, waaronder bewolking als het ware 'gevangen' blijft zitten. Boven die laag is het dan kraakhelder. Uiteindelijk zijn we er honderd procent voor gegaan. Ja, het was een gok, en gokken met zulke situaties kan zowel rampzalig als geniaal uitvallen.

Na een spannende autorit over smalle bergpaadjes en los gesteente, kwamen we aan op ruim 1000 meter. Daarna moesten we nog ongeveer 500 hoogtemeters te voet afleggen. Het kostte enkele uren en we zijn aardig bijgekleurd in de felle zon... maar wat een fantastisch gebied! Daar begon het lange wachten: eind van de ochtend stonden we boven en pas rond 20 uur zou de eclipse plaatsvinden. Ik heb heerlijk liggen chillen in het ossenoog en tegelijkertijd genoten van alle weidse uitzichten. Maar ook met lichte spanning of het wel helder zou blijven. Gelukkig was dat het geval. Vlak vóór het maximum van de verduistering vormde zich een dikke laag mist in het dal, wij staken er vanaf de rotspunten net bovenuit. Fotogenieker hadden we de situatie werkelijk niet kunnen wensen! Bovendien stond er vrijwel niemand anders bij ons.

Het plaatje hierboven heb ik gemaakt op de zogenaamde interval-stand van mijn camera. Dit is een functie waarbij de camera zelf beelden blijft maken, totdat je op de knop drukt of het geheugenkaartje natuurlijk vol zit. Op deze wijze kun je prachtig poseren op je eigen foto. Fase van de zonsverduistering was hier tijdens de 'diamantring', een moment waarop het zonlicht door de kraters van de maan nog net ons aardoppervlak kan bereiken. Het geeft een prachtige glinstering net voordat de zon weer terug verschijnt. Overigens kun je zo'n foto ook maken net voordat de zon geheel wordt verduisterd, maar de instellingen staan dan waarschijnlijk nog niet helemaal juist.

Ik had verder verschillende camera's uitgestald over de hele berg: twee gericht naar het dal met mist en eentje vanaf een lager standpunt richting het gat. Op de eerste foto hieronder zie je de verduisterde zon schitterend door het gat heen. Veel dank gaat hierbij uit naar Gijs, die alles tot op de meter nauwkeurig had berekend. En dat klopte feilloos! De tweede foto heb ik even later gemaakt exact vanaf de andere zijde, toen in de mist nog een paar optische verschijnselen ontstonden. De helse wandeling in het pikkedonker omlaag vergeten we voor het gemak maar even. Alles was deze rit van tweemaal 1700 km meer dan waard voor zo'n unieke locatie. Wellicht foto's die je nooit meer maakt!

Telefoonplaatje zoals de situatie was tijdens de verduistering, met uitzicht op het ossenoog!

En natuurlijk nog een compilatievideo met alle bewegende beelden van de eclipse, inclusief timelapse. De volgende zonsverduistering vindt plaats op 2 augustus 2027 en dan opnieuw in Spanje, alleen een stuk zuidelijker. Wellicht gaan we daar binnenkort alweer enkele plannen voor opstellen...